Esenyurt…
Uzun zamandır sosyologların, şehir plancılarının, akademisyenlerin, siyasetçilerin ve yerel yöneticilerin dikkatle izlediği bir ilçe. Ama artık yalnızca incelenen bir saha değil; aynı zamanda kalabalığın, göçün, yoksulluğun, umutsuzluğun ve giderek artan suçun da adı.
İstanbul Emniyet Müdürlüğü’nün 2025 yılının ilk 9 ayına ilişkin açıkladığı veriler, Esenyurt’un fotoğrafını bir kez daha netleştiriyor. Ancak mesele sadece sayılardan ibaret değil. O rakamların altını biraz kazıdığınızda karşınıza çıkan tablo, çok daha derin ve düşündürücü.
Esenyurt, beş polis merkeziyle İstanbul’un suç yükünü en fazla taşıyan ilçelerinin başında geliyor. 2025 yılı ilk 9 ayında toplamda 12 bin 566 suç kaydı… 273 güne böldüğümüzde, günde ortalama 46 suç. Bu, her saat başı neredeyse iki suçun işlendiği bir tablo demek.
Peki bu suçlar ne?
Hırsızlık, gasp, cinayet, aile içi şiddet, trafik kavgaları, madde bağımlılığı ve çete, organize yapıların haksız kazanç arayışları… Liste uzayıp gidiyor. Ama asıl soru şu: Bu insanlar neden suç işliyor?
Bir kentte suç artıyorsa, orada yalnızca asayiş sorunu yoktur. Eğitimde eksiklik vardır, istihdamda daralma vardır, sosyal destek mekanizmaları yetersizdir, adalet duygusu zedelenmiştir ve şehir planlaması sağlıksızdır. Yani suç, çoğu zaman bir sonuçtur; asıl mesele, onu doğuran şartlardır.
Şunu açıkça görmek gerekiyor:
Suçla mücadele yalnızca polisiye tedbirlerle yürütülemez. Devriye sayısını artırmak, kamera sistemlerini yaygınlaştırmak elbette önemli; ancak bunlar tek başına kalıcı çözüm üretmez. Suçun kökenine inilmeden, toplumsal sebepler analiz edilmeden atılan her adım, geçici bir pansumandan öteye geçemez.
Bugün Esenyurt’ta gördüğümüz tablo, aslında daha büyük bir sorunun küçük bir yansımasıdır:
Sosyal adaletin zayıflaması, fırsat eşitsizliğinin derinleşmesi ve kentleşmenin plansız ilerlemesi…
Çünkü bir kentin güvenliği; sadece polis sayısıyla değil, adaletin gücüyle, eğitimin niteliğiyle, istihdamın yaygınlığıyla
ve toplumsal refahın adil dağılımıyla sağlanır.
Esenyurt’u daha güvenli, daha adil ve daha yaşanabilir kılmanın yolu; rakamları ezberlemekten değil, o rakamların ardındaki insan hikâyelerini anlamaktan geçiyor. Çünkü her istatistik, aslında bir hayatın kırılma noktasıdır.
Onur KARAKOÇ
