İnsan olmaktan başladık, şimdi de insani değerleri gözeterek nasıl “insan kalınır” yoluna devam edelim. İnsan kalmak, insani değerlere sahip olmaktan geçer. İnsani değerlerden uzak bir kişiden, insana ve topluma saygı beklenemez.
Dış Görünüşün Aldatıcılığı
Bazen ilişkilerimizde çokça yanıldığımız olmuştur. Bu da bireyi değerlendirirken dış görünüşüne aldanmamızdan kaynaklanır. Dış görünüş, bize bireyi tanımamızda ipucu verir; ancak bireyin kişiliğini yansıtmaz. Onu tanımamızdaki en büyük etken, iç dünyasına inmektir. Kişinin iç dünyası, bize görünmeyen yanıdır. Yani nasıl yaşar, nasıl düşünür, neyi sever, neleri sevmez? Bireysel mi, toplumsal mı yaşar? İlişkilerini hesaplar üzerinden mi kurar, yoksa hesapsız, çıkarsız olanı mı tercih eder?
Pazara Kadar Değil, Mezara Kadar
Hani bir söz vardır: “Dostluklar pazara kadar değil, mezara kadar olmalı.” Bu söz kaç kuşak eskitti bilinmez ama bildiğim tek şey var; o da bugün mezara kadar bizlere eşlik edebilecek eş ve dosta ne kadar ihtiyacımız olduğu… Ya sizin? İnanıyorum ki her birimiz, çevremizde yüzlerce insan varken yalnız kaldığımız olmuştur. Ve binlerce kez yalnızlık duygusunu, acı da olsa tatmışızdır. Şimdi tüm bu yaşadıklarımıza birden çok suçlu arayabiliriz. Ortada yalnızca suçlu aramak değil, eksikliği kendimize yükleyebilme olgunluğunu da gösterebilmeliyiz.
Hata Yapabilme Olgunluğu
Yaşanan herhangi bir sorunda suçu karşı tarafta aramak yerine kendimizde ararsak, işimiz daha kolay olacaktır. Nitelikli ve kalıcı dostluklar birden kazanılmaz. Zaman ister, emek ister; hepsinden önemlisi iyi bir gözlem ister. Eğer ortak yanlarımız yoksa, kişiyi suçlamaktan vazgeçip okların sivri ucunu kendimize yöneltmeliyiz. Birine hak ettiğinden fazla değer verirsek, hayal kırıklığı yaşarız. Yanımızdan ve yakınımızdan yediğimiz darbeler, sayamayacağımız kadar çoktur. En fazla içimizi acıtan da bu olmuştur. İyi ya da kötü ne yaşamışsak, aşırı acıma duygumuza borçluyuz. Sevdiklerinizi seçerken, canınızı yakmayan güzel dostlar seçmeniz dileğiyle…
Acı, akıllı insanın hocasıdır.
