İftar Kuyruğundaki Şehrin Gerçeği…

Ramazan’ın ilk akşamıydı. Ezan saatine yakın Esenyurt Cumhuriyet Meydanı’na vardığımda kalabalığın sıradan olmadığını fark ettim.
Meydanın ortasında iki seyyar araçtan yemek almak için uzayıp giden kuyrukta bekleyen insanlar…
Kadın, erkek, yaşlı, çocuk… Herkes aynı sıradaydı. Çünkü ihtiyaç insanları eşitler. Yemek elden ele dağıtılıyor, kuyruklar ağır ağır ilerliyordu. Araçlarda yemek bitince insanlar çadıra yöneldi.
Fakat bir süre sonra görevlilerin sesi yükseldi: “Yemek kalmadı.”
Tam o anda kalabalığın içinden bir kadın sesi duyuldu:
“Çocuklara götürecektim…”
O cümle meydanın en gerçek cümlesiydi. Çünkü mesele yalnızca iftar değildi. Mesele, bir annenin evine eli dolu dönebilme isteğiydi. Bir tabak yemek bazen yalnızca karnı değil, insanın onurunu da doyururdu.
Çadırın içinde kendine yer bulan şanslıydı, ama dışarıdakiler o kadar şanslı değildi.
Kimisi yer bulmuş, kimisi bulamamıştı. Kimisi karnını doyurmuş, kimisi umduğunu bulamamıştı. Oysa herkes bilir ki en güzel iftar, insanın kendi evinde sofrasını kurup çocuklarıyla birlikte açmasıdır. Hiç kimse soğuk bir akşamda bir çadır kuyruğunda olmayı tercih etmez.
Meydanlarda kurulan sofralar elbette kıymetlidir. Dayanışmanın, paylaşmanın ve merhametin görünür hâlidir. Ancak bu sofralar aynı zamanda başka bir gerçeği de ortaya çıkarır: Yardım geçici olabilir, ama ihtiyaç kalıcıdır.
Ramazan bize paylaşmayı öğretir. Fakat asıl sorumluluk, insanların bu sofralara mecbur kalmadığı bir düzen kurabilmektir. Çünkü bir şehirde kurulan iftar sofralarının sayısı değil, o sofralara duyulan ihtiyaç belirler o şehrin vicdanını.